“به راستی صلت کدام قصیده بودی ای غزل” [2]

بودی؟!‍ یعنی دیگه نیست؟! مگر “جایزه و هدیه و بخشش” بعد از مدتی تاریخ مصرفش می گذره؟ اصلا به معنی جمله فکر کردی؟! در می مونم که طرف اصلا شعر شاملو رو از توی کتاب اشعارش خونده یا اینکه اینو پشت وانتی، اتوبوسی، چیزی دیده و حفظ کرده؟! و چه حفظی هم کرده.

——————————————————————————————————
این طرف که نوشتی من هستم که امروز برای این که ببینم بالاخره شعر
” * پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت. ناخلف باشم اگر من به جوئی نفروشم”
صحیحش چیه ایا من به جوی نفزروشم یا من به یکی نفروشم که تصادفا اینجا رسیدم.
( این یکی اشاره به اون دو گندم هست حالا باز نگی پشت شیشه مینی بوس خونده !)
نویسنده ی محترم. من به معنی جمله فکر کردم ولی این جمله رو نه بخاطر معنیش که بخاطر خود خسرو نوشتم. کتابخونه ی من هم انقدر عنی از دیوان های اشعار هست که نیازی نباشه از پشت شیشه ی اتوبوس چیزی رو حفظ کنم.
و چه حفظی هم کردم؟ تو چرا خودتو خدا میدونی که بگی و چه حفظی هم کرده؟
اگر فیلم هامون رو دیده باشی زمانی که خسرو توی کتابخونه است میگه براستی صلت کدام قصیده ای ای غزل. اون جمله با لحن گفتاریش یکی از تاثیر گذارترین جمله ها برام شد و حسی که صدای خسرو تو اون جمله القا کرد به من شاید قلم شاملو نمیکرد.و اون چیزی که دیگه نیست وجود خسرو شکیبایی هست نه صلت و بخشش.
در اخر من نمیدونم همه ی این ها چه ارتباطی به علاقه ی من به برف و شکلات داره؟
ایا ادمی که برف و شکلات و قهوه دوست داره نمیتونه ادبیات هم دوست داشته باشه؟ میشه بگی منافاتشون چیه؟
اگر میومدم مینوشتم که من از کودکی بجای کتابهای داستان برام شاهنامه میخوندن و الان تو کتابخونه ام چند نسخه شاهنامه دارم اونوقت حق داشتم که یک نیم جمله شعر بذارم تو وبلاگم؟ کاش کمی تامل کنید موقعی که کسی رو نقد میکنید و تا وقاتی شناخت کافی از کسی ندارید به این راحتی انگشت اتهام بی سوادی رو به سمتش نشونه نرید.

یولیو: آدرس وبلاگتان را با اجازه پاک کردم، چون قصد توهین به شما را ندارم و ترجیح می دهم نزد مخاطبان من ناشناس بمانید. هدف من نقد شما نبود، که نقد یک اشتباه رایج بود، برای نقد یک فرد یقینا نامش را به صراحت می نویسم و یا اسم و آدرس اش را در متن می گذارم. پاسختان را به طور کاملتر در وبلاگتان داده ام.