من هنوز تصمیم نگرفته ام که در انتخابات شرکت کنم یا خیر (و احتمالا موفق هم نمی شوم تصمیمی بگیرم!)، به هر حال دو گزینه بیشتر وجود ندارد، تحریم یا مشارکت.
بدون هیچ گونه موضع گیری می خواهم چند سوال از دوستان تحریمی بپرسم (آنها که تصمیمشان برای تحریم مشخص شده است). اگر پاسخ قانع کننده ای برای سوالات بگیرم، نه تنها روز جمعه در انتخابات شرکت نمی کنم، که با پرچم تحریم به خیابان خواهم رفت در حال حاضر اعتقاد دارم تحریم گزینه ای خوب به دلیل عدم شرکت در انتخابات غیرقانونی یا انتصابات است، اما تا زمانی که پاسخ مناسبی برای سوالاتم نیابم،این گزینه به نظر منگزینه ای ناقص و بی فایده به نظر می رسد.
ابتدا فرضیات سوالاتم :
فرض اول : مشارکت عده ای از مردم برای کمک به مشروعیت نظام، حمایت از قدرت حاکمه (محافظه کاران)، داشتن مهر شناسنامه، و حمایت های قومیتی و قبیله ای و … سبب می شود که مشارکت مردم هرگز از حدی کمتر نشود. می توان بر اساس انتخابات های قبلی این مقدار را در حالت خوش بینانه 20 درصد و بدبینانه حدود 30درصد تخمین زد. لذا فرش می کنم تحریم در موفق ترین حالت خود منجر به مشارکت 20 تا 30 درصدی مردم خواهد شد.
فرض دوم : این نظام نظامی غیر دومکراتیک است و این انتخابات با رد صلاحیت های غیر قانونی، انتخاباتی نا مشروع است، اما انتخابات دیگری برای شرکت کردن یا نکردن وجود ندارد!
سوالات :
1) تحریم انتخابات شورای شهر دوم (مشارکت تنها 15 درصدی در شهر تهران)، انتخابات مجلس هفتم، و ریاست جمهوری نهم چه عوایدی (هر چند اندک) نصیب مردم ایران کرد؟
2) آیا نظامی که مشروعیت خود را از رای مردم نگرفته است (و حکومتش ریشه در قدرت نظامی و بنیان های مذهبی دارد) با از دست دادن آرای مردم بی اعتبار (و نتیجتا ساقط) خواهد شد؟ (یا همچنان با تکیه بر قدرت نظامی مذهبی به عمر خود ادامه خواهد داد؟)
3) آیا مشارکت 20 – 30 در صدی مردم (در صورت تحریم)، توسط رسانه های درون نظام به عنوان قهر مردم با نظام اعلام شده و عدم مشروعیت نظام تبدیل به نیرویی بر علیه نظام، برای وارد کردن فشار بر آن خواهد شد؟ ایا تحریمی ها در درون ایران رسانه ای برای بازتاب عقاید و خواسته های خود دارند؟
4) آیا در صورت تحریم انتخابات نتیجه شرکت 20 – 30 درصدی مردم توسط نظام به مشارکت 50-60 درصدی (عدد سازی) نخواهد شد؟
5) در صورتی که تحریم موفق باشد و 20 تا 30 درصد مشارکت کنند و توسط رسانه ها اخبار قهر مردم با نظام منتشر گردد و اکثریت جهان و 80 درصد مردم ایران باور کنند که نظام مشروعیتی ندارد، چه اتفاق نیکویی برای مردم ایران رخ خواهد داد؟ (جنگ؟ تحریم های اقتصادی بیشتر؟ فشارهای اقتصادی و حرکت های انقلابی مردم؟… یا تنها احساس آرامش به دلیل تحریم کردن انتخابات غیر قانونی؟… دقیقا چه چیزی؟)
پ ن : ای کاش خاتمی و دیگران جرات نشان می دادند و با اندک تریبون های باقی مانده با اعلام یک تحریم سراسری و پویا و کارامد به جنگ دیکتاتوری می رفتند. حالا که آنها مشارکت کرده اند، به نظرم تنها عواید احتمالی تحریم (وراد کردن یک فشار واقعی بر نظام) از بین رفته است.
مارس 14, 2008 در t 11:06 ق.ظ
دوست عزیز من گمان می کنم جواب پاسخ شما را دارم.
به اعتقاد من ، هم شرکت و هم عدم شرکت در این انتخابات ( یا نمایش انتخاباتی یا هر چه بر آن اسم می گذارید ) ، فی نفسه هیچ گونه ثمره و نتیجه ای به حال مردم نخواهد داشت . منظورم این نیست که عواقبی قابل اعتنا نداشته باشد . بدیهی است که “شرکت کامل مردم” یا “شرکت نسبی مردم “و یا “تحریم کامل و فراگیر و مطلق مردم ” در این رای گیری ، هر یک می تواند فقط حاوی یک “پیام سیاسی” از سوی مردم باشد. تاکید می کنم : فقط یک پیام. اما توجه داشته باشید دوستان ، اگر خوب دقت کنید ، فرایند انتخابات (چه نمایشی و چه غیر نمایشی) در کشورمان طوری طراحی و عملیاتی شده و می شود که تمامی قدرت عمل و ابتکار عمل به صورت مطلق در دست حاکمیت محفوظ بماند. چه در 2 خرداد ( با شرکت حداکثری مردم ) و چه در انتخابات شورای شهر دوم ( با شرکت حداقلی مردم ) ، مشاهده کردیم که حضور مردم در ساختار سیاسی نظام در حد یک ” ژست” قابل تحمل و ستایش است.
این از واقعیت پدیده ای به نام انتخابات در نظام جمهوری اسلامی.
حال من پیشنهادی را مطرح می کنم که گمان می کنم هر دو طیف دوستان مشارکتی و تحریمی را مقبول قبول افتد.
اگر همگی دوست داریم و می خواهیم که شکل حکومتی مان را ، سبک زندگی مان را و تصویر ما ایرانی ها در عر صه های داخلی و بین المللی را ، “خودمان” تعیین کنیم و بسازیم ، باید یاد بگیریم و فرابگیریم که پذیرفتن امر “مسئولیت پذیری” در تمامی امور همگانی و جمعی اعم از فرهنگی ، اقتصادی ، سیاسی، مدنی ، قضایی ، اجتماعی ، حقوق بشری ، نظامی و خلاصه هر آنچه در ارتباط با تامین منافع فردی و اجتماعی قرار دارد ، امری است لازم و بی چون و چرا. این دیگر محل سوال نیست که باید مسئولیت پذیر باشیم.
دوستان عزیز ، آیا این شرم آور نیست ، حقارت بار نیست که ما ایرانیها نوعا فقط هنگام انتخابات ، جنگ و بلایای طبیعی متوجه ضرورت در انجام کار گروهی می شویم؟
به پیشنهاد بنده ، تمرین انجام کار گروهی در سطح و مقیاس ملی در خصوص مسایل و موضوعات فراگیر ملی ( مشخصا تشکیل غیررسمی گروه ها ، انجمن ها ، نهاد ها و سازمان های مردم-نهاد 100 درصد غیردولتی ) اولین کاری است که در پیشبرد و استقرار فرهنگ دموکراسی می توانیم انجام دهیم. برای اینکه در تحقق این هدف با کمترین موانع و هزینه ها مواجه شویم ، می باید در ابتدا بر انجام گروهی کارهایی دور همدیگر جمع شویم که متضمن کمترین اصطکاک با حاکمیت باشد. شخصا بر این باورم که در این راستا ، بهترین نمونه ایی که اتفاقا خوب هم شکل گرفته “کمپین یک میلیون امضا برای لغو قوانین تبعیض آمیز علیه زنان “است. دوستان ! با حمایت و فعالیت در جنبشی که گروهی از زنان آزاد اندیش و روشن بین جامعه مان پیشتاز آن هستند ، طی یک فرایند اصیل آگاهی بخش و زیرساختاری ، می توانیم موفق شویم که آگاهی های اجتماعی مردم ، خردورزی خلاقانه مردم و در نهایت تفکر مستقل و مسئولانه مردم را ارتقا دهیم ، همچنین قادر خواهیم بود مردم را در بدو امر نسبت به احقاق پایه ای ترین حقوق شهروندی و حقوق بشری خویش ، بیش از پیش آگاه و حساس کنیم و بسترو زمینه حضور و مشارکت فعالانه ، خلاقانه ، پیشروانه ، مسئولانه ، نقادانه و مستقلانه مردم را در تمام عرصه ها فراهم کنیم. یادمان نرود با جذب و هدایت حداکثری زنان به عرصه های گوناگون جامعه ، از یک نیروی قدرتمند و پیش رونده 50 درصدی در اداره امور جامعه برخوردار خواهیم شد!
بنده فقط من باب نمونه به این کارزار جنبش زنان اشاره کردم ، کارزارهای بسیار متعدد و مختلف دیگری را می توانیم مورد نظر قرار دهیم : نظیر محیط زیست ، اشتغال ، عمران شهری و روستایی ، مسکن ، ارتقای مهارت های فنی جوانان و هزاران هزار مورد دیگر.
بنابراین در این لحظه به همه دوستان مشارکتی و تحریمی می گویم که راحت و آسوده باشید : هم تحریم و هم مشارکت در انتخابات ( یا نمایش انتخابات امروز ) برای قاطبه مردم بلا اثر و برای حاکمیت مبارک است ! ( البته فقط تا زمانیکه مشارکت مدنی شهروندان ایرانی اینچنین محدود ، منفعلانه ، دست پایین و بدون ابتکار عمل در دست مردم باشد !)
مارس 14, 2008 در t 12:12 ب.ظ
a: با توجه به پیش فرض زیر :
جناب نویسنده فردی را تصور کنید که وارد دکان بقالی شده که مایحتاج خود را تهیه نماید. ولی اقای بقال بد اخلاق از کلیه قفسه ها دو یا سه قفسه(که اجناس بنجل در داخل آنها میباشد) را نشان داده واز مشتری میخواهد تا از آن قفسه ها اجناس را بردارد.متقابلا آقای مشتری به این خواسته تمکین کرده و به نوعی بر وفق مراد شما جناب نویسنده عمل نموده و اجناسی که ربطی به نیاز او ندارد تهیه مینماید!!!!!!تصور نمایید قیافه فرد مشتری را هنگام خروج ازمغازه”که در زبان فارسی برای توصیف قیافه این فرد اصطلاحات فراوانی وجود دارد”
جواب 1 و 2 :نکته مغفول در اذهان ما ایرانیان این است که نظام 29 سال فقط با اتکا به آرای مردم بر روی پای خود ایستاده و فاقد هر گونه هنر کشورداری و استعداد نظامی برای بر خورد با تهدیدات داخلی وخارجی بوده.لیکن بر مافرض است با توجه به تخلیه مشروعیت نظام در سالهای اخیر گرده خود را از زیر پای نظام بیرون بکشیم.به یاد داشته باشیم بقای نهادینه هر نظام سیاسی فقط منوط به مشروعیت مردمی میباشد.
جواب 3و4 : شما احتمالا طی 7 و 8 سال اخیر در خارج از کشور تشریف داشتید. در چند انتخابات اخیر رسانه های تصویری شنیداری و نوشتاری امار حضور مردمی را چند برابر متورم تر از آنی که بود منعکس کرده اند.
جواب 5:گذشت زمان نشانگر حادث شدن چنین مسِِِِیله میباشدو درآن صورت این نظام است که باید این پرسش را از خود نماید که چگونه به زیست انگلی خود ادامه دهد.
مارس 14, 2008 در t 12:13 ب.ظ
a: با توجه به پیش فرض زیر :
جناب نویسنده فردی را تصور کنید که وارد دکان بقالی شده که مایحتاج خود را تهیه نماید. ولی اقای بقال بد اخلاق از کلیه قفسه ها دو یا سه قفسه(که اجناس بنجل در داخل آنها میباشد) را نشان داده واز مشتری میخواهد تا از آن قفسه ها اجناس را بردارد.متقابلا آقای مشتری به این خواسته تمکین کرده و به نوعی بر وفق مراد شما جناب نویسنده عمل نموده و اجناسی که ربطی به نیاز او ندارد تهیه مینماید!!!!!!تصور نمایید قیافه فرد مشتری را هنگام خروج ازمغازه”که در زبان فارسی برای توصیف قیافه این فرد اصطلاحات فراوانی وجود دارد”